Μια πελάτισσά μου μού είπε πριν από πολλά χρόνια την ιστορία μιας φίλης της.
Η φίλη της ήταν σε άδεια μητρότητας και θα επέστρεφε σύντομα στη δουλειά. Η μητέρα της θα ερχόταν από την Ελλάδα να μείνει μαζί της όσο χρειαζόταν. Το έλεγε με ανακούφιση, σχεδόν με ευτυχία. Μιλούσε για τη μητέρα της με τα καλύτερα λόγια: "Είναι ο φύλακας άγγελός μου."
Η πελάτισσά μου άκουγε και κάποια στιγμή άρχισε να δακρύζει. Η φωνή της έσπασε.
Όταν κατάφερα να τη ρωτήσω τι είχε συμβεί, μου είπε ότι θα ήθελε κι εκείνη να μπορούσε να στηριχτεί έτσι στη μητέρα της. Δεν μπορούσε καν να το φανταστεί. Και αμέσως ένιωσε ενοχή και ντροπή που παραπονιόταν. Η μητέρα της έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Γιατί ένιωθε λυπημένη, διχασμένη, μπερδεμένη;
Από τη μία, η μητέρα της την είχε μεγαλώσει. Της είχε δώσει τη ζωή. Την είχε κρατήσει αγκαλιά μωρό. Είχε ξαγρυπνήσει τις νύχτες που ήταν άρρωστη. Κάθε Αύγουστο της αγόραζε καινούργια ρούχα, βιβλία και τσάντα για το σχολείο. Ήξερε ότι η μητέρα της την αγαπά με τον δικό της τρόπο.
Από την άλλη, υπήρχε και το παράπονο. Η σκέψη ότι η σχέση τους δεν θα περιλάβει ποτέ τη μητέρα της να έρχεται να μείνει μαζί της σε μια δική της ώρα ανάγκης. Κι ένα ερώτημα: "Γιατί είμαι τόσο θυμωμένη όλη την ώρα; Τι μου συμβαίνει;"
Αν αυτό σου θυμίζει κάτι δικό σου, αν κι εσύ προσπαθείς να χωρέσεις μαζί την εκτίμηση για τη μητέρα σου και τον πόνο που σου άφησε η έλλειψη συναισθηματικής στήριξης, αξίζει να το δεις με έναν ειδικό.
Να ξεκαθαρίσω κάτι: η θεραπεία δεν είναι να ρίξεις το φταίξιμο στους γονείς σου. Γυρνάμε πίσω στις αναμνήσεις για να δεις την ιστορία σου πιο ρεαλιστικά και ολοκληρωμένα, όχι για να "βγάλουμε τους γονείς σκάρτους". (Όπου γράφω "μητέρα", βάλε όποιον σε μεγάλωσε.)
Τι σημαίνει η ενοχή εδώ
Η ενοχή είναι ένα σήμα που λέει: "Κάνω κάτι λάθος." Όταν εμφανίζεται καθώς μιλάς για τη μητέρα σου, κάποιο κομμάτι σου πιστεύει ότι δεν επιτρέπεται να τη δεις αλλιώς από ιδανική.
Ρώτα τον εαυτό σου: από πού το έμαθα αυτό; Από τους γονείς μου; Από την οικογένεια, την κουλτούρα, το περιβάλλον όπου μεγάλωσα; Όπου κι αν το έμαθες, δεν ισχύει. Μπορείς να είσαι θυμωμένη ή θυμωμένος με τη μητέρα σου. Μπορείς να στενοχωριέσαι μαζί της. Μπορείς να θυμάσαι και να νιώθεις όσα πόνεσαν. Δεν έχεις κάνει τίποτα κακό, και ό,τι μοιράζεσαι δεν είναι "παράπονο".
Και τα δύο ισχύουν
Η μαμά σου δεν ήταν κακή. Δεν ήταν και τέλεια. Μπορεί να έχεις αναμνήσεις από μια μητέρα στοργική, αρκετά καλή. Και αναμνήσεις όπου σε απογοήτευσε, πιθανότατα λόγω των δικών της περιορισμών και συνθηκών.
Όταν κρατάς και τις δύο, φτάνεις σε μια πιο ρεαλιστική εικόνα της. Φεύγεις από την εξιδανίκευση και τη δαιμονοποίηση, δηλαδή από το "μόνο καλή" ή "μόνο κακή". Αυτό σε δυσκολεύει, γιατί σου ζητά να αντέξεις κάτι άβολο. Αλλά είναι υγιές, και σε βοηθά να βλέπεις πιο ολοκληρωμένα και τους άλλους και τον εαυτό σου.
Όπως λέει ένα παλιό θεραπευτικό ρητό, δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτό που δεν μπορούμε να νιώσουμε. Και δίνουμε σε όλους, και σε εμάς, το δικαίωμα να είμαστε ατελείς.
Και κάτι ακόμα
Το ότι η μητέρα σου ήταν ατελής και ότι είναι καλό να κρατάς και τα δύο δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις κοντά της ή να ξαναρχίσεις μια σχέση αν δεν νιώθεις ασφάλεια. Η σχέση με ένα ενήλικο παιδί είναι προνόμιο, όχι δικαίωμα. Ως ενήλικας, εσύ αποφασίζεις ποιος μπαίνει στη ζωή σου. Αυτό οι περισσότεροι δεν το είχαμε ως παιδιά.
Αν θέλεις να το δούμε μαζί, μπορείς να κλείσεις μια δωρεάν συνάντηση 20 λεπτών.
