Η Κυριακή το πρωί είναι καλή. Σου έχει φτιάξει καφέ, γελάτε με κάτι χαζό, και σκέφτεσαι ότι τελικά δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Το βράδυ τσακώνεστε για το ίδιο θέμα, για χιλιοστή φορά, και μια φωνή μέσα σου λέει: "Μήπως ήρθε η ώρα να φύγω;"
Αν το ξέρεις αυτό, δεν είσαι μόνη ή μόνος.
Πριν από λίγες μέρες είχα την χαρά να δω την Esther Perel στο Λονδίνο. Πριν ξεκινήσει, μας ζήτησαν να γράψουμε μια λέξη που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε τις σχέσεις. Οι απαντήσεις ήταν trust, connection, communication, loneliness. Κατάλαβα ξανά πόσο άμεσα επηρεάζουν οι σχέσεις την ποιότητα της ζωής μας.
Δεν με παραξένεψε λοιπόν που λίγες μέρες νωρίτερα μια πελάτισσα μου είχε πει το ίδιο πράγμα με δικά της λόγια: ότι υπάρχουν άνθρωποι που μένουν κολλημένοι ανάμεσα στο "too good to leave" και το "too bad to stay". Υπάρχει και βιβλίο με αυτόν τον τίτλο, τόσο συχνό είναι.
Η Ανδριάννα
Η Ανδριάννα (άλλαξα το όνομα για λόγους εμπιστευτικότητας) ζούσε ακριβώς αυτό.
Κάποιες μέρες ο σύντροφός της ήταν ο άνθρωπός της. Της έδινε ασφάλεια, αγάπη, σταθερότητα. Άλλες μέρες, οι ανάγκες που έμεναν αναπάντητες και οι ίδιοι καβγάδες ξανά και ξανά έφερναν αμφιβολία και βάρος. Τις καλές μέρες τα γέλια τους την έπειθαν να μείνει. Μέσα στους καβγάδες άκουγε μια φωνή: "Μήπως ήρθε η ώρα να φύγω;"
Γιατί μένουμε σε κάτι που μας πληγώνει;
Πολλοί από εμάς μπλέκουμε σε αυτό που οι ψυχολόγοι λένε sunk cost fallacy, την πλάνη του βυθισμένου κόστους. Μένουμε σε κάτι εξαιτίας του χρόνου, της ενέργειας και των συναισθημάτων που έχουμε ήδη βάλει, ακόμα κι αν δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι.
Η Ανδριάννα έμενε γιατί το να φύγει σήμαινε ότι πετούσε χρόνια αγάπης και προσπάθειας. Είναι ένας πολύ ανθρώπινος φόβος: να χάσεις όλα όσα έχεις επενδύσει σε κάτι ή σε κάποιον.
Πώς βρίσκεις καθαρότητα όταν είσαι μπερδεμένη ή μπερδεμένος
Στη θεραπεία, η Ανδριάννα άρχισε να βλέπει ένα ένα όλα όσα ένιωθε: χαρά, λύπη, αγάπη, θυμό. Δεν χρειαζόταν πια να διαλέξει ένα από αυτά για να τα νιώσει όλα. Έμαθε να κοιτάζει τον εαυτό της, να λέει την αλήθεια της στη σχέση και, πάνω απ' όλα, να φέρεται με κατανόηση στον εαυτό της και σε όσα νιώθει.
Σε μια σχέση που έχει μέσα της και αγάπη και δυσαρέσκεια, δεν υπάρχει γρήγορη απάντηση. Χρειάζεται να παίρνεις στα σοβαρά τα συναισθήματά σου και τις ανάγκες σου, να λες αυτό που αληθινά σκέφτεσαι και, στο τέλος, να διαλέγεις ό,τι σε φροντίζει, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει απώλεια ή αλλαγή.
Όσα νιώθεις, όσο μπερδεμένα κι αν είναι, είναι αληθινά και αξίζουν χώρο για να τα κοιτάξεις. Η Ανδριάννα βρήκε τις απαντήσεις της όταν επέτρεψε στον εαυτό της να είναι ευάλωτη και να ζητήσει υποστήριξη.
Είτε μείνεις είτε φύγεις, να θυμάσαι ότι η ψυχολογία και η διάθεση σου είναι το κριτήριο.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου εδώ
Σου διηγήθηκα την ιστορία της Ανδριάννας γιατί ίσως ταιριάζει σε κάποιο κομμάτι της δικής σου. Οι σχέσεις μας φέρνουν και μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις. Δεν χρειάζεται να τις πάρεις μόνη ή μόνος.
Αν θέλεις να το δούμε μαζί, μπορείς να κλείσεις μια δωρεάν συνάντηση 20 λεπτών.
Βιβλία που μπορείς να διαβάσεις
Kirshenbaum, M. (1997). Too Good to Leave, Too Bad to Stay. Plume.
Perel, E. (2007). Mating in Captivity. Harper.
